Księga 1- "Wierzę Ci." Rozdział II

 .... Wtedy pochylił się nade mną, zbliżył usta i...
- Violetta?  Co robisz? - zapytał zdziwiony widząc mnie z zamkniętymi oczyma tuż przed jego ustami.
- E.. ja.. chyba muszę już iść. Pa.- wzięłam torebkę i wyszłam bardzo prędko. Było mi tak wstyd! Czemu akurat wtedy musiałam sobie coś takiego wyobrazić? No ale mogłam się tego spodziewać! Przecież on i ja to tylko przyjaciele, po wzlotach i ciągłych upadkach. Nie mamy szansy na prawdziwą miłość. Nie mamy...
 Myśląc tak nawet nie zauważyłam idącej w moim kierunku Francesci.
- Hejka. Idziemy do studia? Antonio chce nam przedstawić nowych uczniów.
- Tak, chodźmy. - i ruszyłyśmy, a ja starałam się nie myśleć już o tej kompromitującej sytuacji zaszłej w domu Leona .
                                                                *** Federico***
   Szedłem akurat by spotkać się z Ludmiłą. Ubrany byłem jak zwykle w najlepsze ciuchy. Marynarka, koszulka w paski, dżinsy, conversy. A ona? Błyszczący pasek, białe spodnie, elegancka narzutka i pełno dodatków. Pasujemy do siebie. Ja: MEGA GWIAZDA. Ona: Supernowa. Tylko nie wiem dlaczego czasem czuję, że się pomyliłem. Przecież wcale się nie zmieniła. Nadal jest nieuprzejma, uważa się za najpiękniejszą. Ale przecież pokochałem ją za to kim jest...
  W tym momencie ujrzałem ją. Była śliczna. Blond kosmyki włosów delikatnie opadały na ramię. Jej ręka ze skupieniem szarpała struny gitary.
- Cześć Ludmiła. - ucałowałem ją w policzek.
- Hej. Napisałam chyba nową piosenkę .
- Serio? Pokaż. - usadowiłem się przy niej.
- "Kiedy jesteś zakochany-yy, nic nie liczy już się. Musisz tylko myśleć o tym jedy-ny-m, on twoim bogiem jest." A dalej to dalszy tekst z Urodziłam się, aby być gwiazdą. I jak? Podoba się?
- Tak,początek niezły, ale lepiej by pomyśleć o innej melodii, albo innej aranżacji.
- Ja tam wolę swoją wersję. Opowiada o tobie i o mnie: Wspaniałej, super pięknej i tajemniczej gwiazdy muzyki! Ludmile Ferro! Ach! Jestem doskonała!
- Tak, muszę już lecieć, widzimy się potem? - spytałem wiedząc, że ją to nie obchodzi.
- Pewnie, a teraz już idź bo zasłaniasz mój blask. Co ja mówię! Blask supernowej jest taki wielki, że aż oślepia!!!
 Wyszedłem z sali śpiewu bardzo zdezorientowany. Znowu myśli tylko o sobie. Przez pierwsze 5 miesięcy bycia razem interesowała się mną. Ale teraz?
  W drodze spotkałem Fran i Violettę.
- Ej, dziewczyny gdzie idziecie?
- Do sali głównej. Antonio przedstawia nowych uczniów.
                                                                    ***Milagros***
  Stałam przed wszystkimi pełna obaw. I znów poczułam, że jestem żałosna. Ja w prostej koszulce, bluzie i dżinsach, nic oryginalnego, W przeciwieństwie oczywiście do innych absolwentów.
- "Ja tam nie pasujęęę! - " pomyślałam.
 - Drodzy uczniowie! W tym dniu przybyło do nas parę nowych talentów! Powitajmy ich; - tu zaczął wymieniać, aż mnie usadowił na ostatnim miejscu.- Bądźcie dla nich mili, pokażcie im siłę naszego Studia!
- "Już się boję". - westchnęłam.
 Nagle podbiegły do mnie dwie zwariowane dziewczyny: Jedna czarnowłosa, druga ruda jak wiewiórka.:)
- Hej, Mila- tak? Mogę do ciebie mówić Mila? - spytała ta ruda.
- Camila, uspokój się.- czarnowłosa tyknęła łokciem bodajże Camilę.
- Tak, możesz. - uśmiechnęłam się nieśmiało.
- W takim razie jestem Cami, a to moja przyjaciółka- Francesca.
- Miło poznać, naprawdę.
    I właśnie wtedy uświadomiłam sobie, że nie będzie tu tak źle, skoro mam już 2 nowe koleżanki.;P

_________________________________________________________________________________________________________________________

I TO BYŁ ROZDZIAŁ II. FAJNY? 

KOLEJNY ZA 2 KOMY xD.

 |Naty Pasquarelli